Dzień Bożego Narodzenia zawsze był dniem szczególnym. W każdym domu panuje wtedy niesamowita atmosfera. Wyjątkowe znaczenie mają wszystkie rytuały. Jednak to Wigilię zapamiętujemy najmilej, a to dzięki tradycjom. Niestety wiele z nich popadło w zapomnienie.
Staropolskie Wigilie charakteryzował ruch, każdy chciał zapewnić sobie pomyślność, będąc przydatnym w świątecznych przygotowaniach. Mężczyźni szli na ryby lub na polowanie. Dzieci stroiły podłażniczki i w kątach izby ustawiały snopy nie młóconego zboża, kobiety przygotowywały potrawy. Dania na wieczerzę Wigilijną musiały być proste, a ich liczba nieparzysta. Im większa obfitość pokarmów, tym większych dostatków można się spodziewać. Potrawy przyrządzano z plonów pola, sadu, ogrodu, lasu i z ryb. Stół zaściełano sianem, nakrywano obrusem, na nim stały półmiski a jedzeniem. Gdy zajaśniała pierwsza gwiazda zebrani przy wigilijnym stole składali sobie życzenia i łamali opłatek. Przestrzegano zasady, aby liczba biesiadników była parzysta. Głód czy dostatek w zbliżającym się roku zależała od najedzenia się do syta. Jedno nakrycie należało zostawić wolne dla nieobecnego członka rodziny lub „duszyczki przybywającej z zaświatów”. Zachowywano się tak aby jej nie obrazić. O północy spieszono na pasterkę. Ci, którzy pierwsi przestąpili próg świątyni, mieli też być pierwsi we wszystkich pracach gospodarskich i zebrać najlepsze plony.
Wierzono, że tym, którzy w piękny i niezwykły wigilijny dzień nie zaniedbali niczego z przekazanej przez ojców tradycji nadchodzący rok będzie dostatni i szczęśliwy.